Çanakkale Şehitlerine

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde -gösterdiği vahşetle- “Bu bir Avrupalı!”
Dedirir: Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi… Mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşısında,
Ostralya’yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ…
Hani, tâ’ûna da zuldür bu rezil istilâ!
Ah, o yirminci asır yok mu, o mahhlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcud ise, hakkıyle sefil,
Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam,
Atılan her lâğamın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkâz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el ayak,
Boşanır sırtlara, vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te’sis-i İlâhî o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki’-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedî serhaddi;
“O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme” dedi.
Âsım’ın nesli… diyordum ya… nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmeyecek.
Şûhedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar…
Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid’i…
Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
“Gömelim gel seni tarihe” desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
“Bu, taşındır” diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına;
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak salvetini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslâm’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın… Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.

[mp3]http://dl015.zshare.net/stream/7e432cdeb73ca9664540a24f76fc26a5/1237062559/52240389/__anakkale%20sehitlerine.mp3[/mp3]

Tüm islam aleminin mevlid kandilini kutlar hayırlara vesile olmasını temenni ederim.

Bir önceki yazımda özel harekat daire başkanının intihar ettiğini(!) duyurmuştum. Bugün haberleri izleyince kendimi tutamadım ve kafamda oluşan 1-2 fantaziyi yazma mecburiyetinde hissettim.

Gündeme bomba gibi oturacak haberdi aslında Öz. Har. daire başkanının ölmesi. Fakat sizin de gördüğünüz gibi ne gündemin birinci haberi oldu ne de yarın gazetelere manşet olacak. Benim fantazi teorime göre Thy uçağı gündemi başka yöne çekmek amacıyla kasıtlı olarak düşürüldü.

Haberleri izlemişseniz siz de görmüşsünüzdür. Haber kanallarının çoğu Behçet Oktay’ın intihar etmesini ergonekonda adı geçmesine bağlıyor( Bir taşla 2 kuş misali). Hele de cenaze törenine gönderilen isimsiz bir çelenk çok manidar. O çelenkte şöyle yazıyor: “Onuru İçin Öldü”. Aslında doğrusu şöyle olmalıydı: “Onursuzlarca öldürüldü”. Adli tıp raporuna göre ölümün sebebi intihar fakat bir akrabası Oktay’ın solak olduğunu sağ elle intihar etmeyeceğini söylüyor. Bu tezi ise usta medyamız “özel harekatçılar sağ ve sol ellerini aynı ustalıkta kullanabilirler, bunun için özel eğitim almışlardır” diyerek çürütüyor. Ey halkımı salak yere koyan medya bu özel harekatçılara o kadar eğitim verildi de psikolojik eğitim hiç mi verilmedi ki “Kara saplandım zaten bu işler de hep beni buluyor” diyerek intihar etsin.

Nacizane, kafamda kurduğum fantazilerdir. Bu ülke bu fantazileri daha önce de çok yaşadı.

Günlerce İsrail’in işgali altında kalan Gazze için Türkiye’den, hem üst düzey bürokratlardan, hem de halktan çok önemli tepkiler geldi. Önemli bağışlar yapıldı, yardımlar gönderildi. Ancak böylesi bir kampanya şimdiye kadarhiç görülmedi. Türkiye halkı Gazze’yi arayarak Arapça bilmediğini, Türk olduğunu ve bütün Müslümanların kardeş olduğunu söyleyerek onlara destek veriyor.

İşgalin bittiği şu günlerde Gazze halkının telefonları bazen açılabiliyor. 00970828 numarasının sonuna ekleyeceğiniz rasgele 5 rakam sayesinde herhangi bir Gazze’li bir aileye ulaşabiliyorsunuz.

Zaman gazetesinin yayınladığı habere göre Türkiye’nin değişik birçok ilinden arayan ve onlara ulaşanlar var.

Bende aradım rasgele bir numara çevirerek. İlk 5-6 aramam, önce Arapça, sonra İngilizce “Yanlış numara” şeklinde sonuç verdi, ancak bir sonraki aramamda karşımda Gazze’li bir kadın vardı. Ekran’dan şunları söyledim o kadına:

• Selamün aleyküm. Hel hünâke Gazze? / Orası Gazze mi?
• Ya ehil kerim / (Bayansa: Ya uhtil kerima) / Güzel kardeşim
• Ene min Türkiya / Ben Türkiye’denim
• Velâkin lâ etekellem ul Arabiyye / Arapça konuşamıyorum
• Ve lâ efhem mâ tekûlûn / Sizin konuştuğunuzu da anlayamıyorum.
• Nahnu âsifun cidden / Sizin için gerçekten üzülüyoruz.
• Nahnu ned’û ileykum kesîran / Sizin için çokça dua ediyoruz.
• İnne hazel musab; hu musabuna cemian ve nahnu maakum / Bu acı hepimizin ve biz sizinleyiz.
• Vel ardu lena / Bu yeryüzü hepimizin.
• İnneme’l mü’minûne ıhvetün / Müminler kardeştir.
• Allahu yansurukum / Allah size yardımın etsin.
• İnnallahe mea’s-sâbirîn / Allah sabredenlerle beraberdir.

Allah-u Ekber, Allah-u Ekber sesleri vardı karşı tarafta. Cümlelerime karşılık geliyordu bir bir, ancak anlayamıyordum, en sonunda üç kere Allah-u Ekber dedikten sonra Şükrân diyip kapattım.

Bir buçuk dakika görüşmem sadece 17 kontörümü götürdü, hadi sizde arayın! İnternet siteniz varsa mutlaka duyurun bunu. Gazze’li kardeşlerimizin moral değerlerini üst seviyelerde tutalım. Onların kardeşi olduğumuzu gösterelim.

Allah kurbanlarınızı kabul etsin. Herkese iyi bayramlar…

Atatürk “Çok sazlılık çok seslilik değildir” demişti…

Cumhuriyetimizin payidar kalması, sadece belli başlı siyasi ya da etnik gruplar tarafından değil tüm halkımız tarafından benimsenmesi ve demokrasinin de gereklerini yerine getirmesi dileğiyle…

Sevdiklerinizle birlikte güzel bir bayram geçirmeniz dileğiyle. Hayırlı bayramlar…

Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.